پاتوق اهل نظر

ارتش فرانسه در سراسر ويتنام اقدام به جنگ كامل عليه ويت ـ مين كرد. شهرها در تصرف فرانسه و دهكده هاي «خفته» در جنگلهاي انبوه و كوهها در اشغال پارتيزانها و جنگجويان «ويت مين» قرار گرفت. ارتش فرانسه تا رودخانه «قرمز» در شمال ويتنام و نزديك جمهوري چين پيش رفت.«ويت كنگ» هر روز ضربات سختي به ارتش فرانسه مي زد و صدهاكاميون حامل سربازان را در دل جنگلها به رگبار مسلسل مي بست و امنيت را بكلي از ارتش استعماري سلب كرده بود.«ويت ـ كنگ» راههاي ارتباطي فرانسويان را مختل وكابلهاي برق و تلفن را قطع مي كرد. يك سرباز فرانسوي جرأت نداشت وارد جنگل شود. «ويت كنگ» روزها كشاورزي و شبها جنگ مي كرد. ارتش فرانسه نمي دانست «ويت كنگ» كجاست و قادر نبود آنها را از مردم ديگر تشخيص دهد. دولت فرانسه تا مي توانست نيرو به ويتنام مي فرستاد.
۱۵۰ هزار سرباز
در سال ۱۹۴۸ دولت فرانسه ۱۵۰ هزار سرباز تازه نفس به ويتنام فرستاد. در سال ۱۹۵۳ سرفرماندهي عالي ارتش فرانسه در ويتنام تصميم گرفت ضربه يي به قلب «ويت ـ كنگ» بزند. براي رسيدن به اين هدف محل «دين ـ بين ـ فو» را كه در شمال ويتنام و نزديك رودخانه قرمز بود برگزيد. همه اميد فرانسه براي شكست «ويت كنگ» در «دين ـ بين فو» متمركز شد و آنجا انبار نوين ترين سلاحها، فرودگاههاي نظامي و تأسيسات مخابراتي گرديد. ژنرال «جياپ» كه رهبري ارتش «ويت كنگ» را به عهده داشت و جهان او را نابغه نظامي مي دانست احساس كرد با حملات كلاسيك نمي تواند «دين ـ بين ـ فو» را تسخير كند. «جياپ» از دهها كيلومتر دورتر از اين پايگاه اقدام به حفر تونلهاي زيرزميني كرد و جنگجويان به دور از ديد ارتش فرانسه شبانه با سختي زياد تونلها را حفر مي كردند. سازمان اطلاعاتي ارتش فرانسه كه بسيار مجهز بود نتوانست از اين تونلهاي زيرزميني آگاه شود.
طرح ژنرال جياپ
دهها هزار «ويت ـ مين» زير شكنجه هاي طاقت فرسا جان باختند ولي تسليم زروزور نشدند.اول ماه مه ۱۹۵۴ تعرض بزرگ «ويت ـ مين» به فرماندهي «جياپ» كه طرح او را «هوشي ـ مين» تأييد كرده بود از رو و زيرزميني به پايگاه «دين ـ بين ـ فو» شروع شد. ژنرالها و سربازان فرانسوي ناگهان مشاهده كردند از قلب پايگاه «دين ـ بين ـ فو» جنگجويان بيرون آمده و با آنها پيكار مي كنند. وحشت ارتش فرانسه را فراگرفت آنها خود را كاملاً در محاصره «ويت ـ كنگ» ديدند. هزاران نفر از طرفين در اين جنگ بزرگ جان باختند. ژنرالهاي فرانسوي مشاهده كردند كه از دل جنگل توپخانه ضدهوايي هواپيماهاي جنگي آنها را پي درپي ساقط مي كند.
توپخانه سنگين
«ويت ـ كنگ» با دوچرخه قطعات توپخانه ها را محرمانه به جنگل ها مي بردند و در آنجا قطعات توپخانه سنگين را به هم وصل مي كردند.
«ويت كنگ» دهها توپخانه ضدهوايي، توپخانه زميني و حتي تانك را بدين ترتيب مونتاژ مي كرد. سرفرماندهي ارتش فرانسه در ويتنام هرگز تصور نمي كرد «ويت ـ كنگ» از چنين توپخانه سنگين در دل جنگلها بهره مند باشد.
روز سوم ماه مه ۱۹۵۴ «ويت ـ كنگ» موفق شد سومين پل ارتباطي ارتش فرانسه را تسخير كند. در اين نبرد تن به تن هزاران تن از سربازان فرانسوي كشته و يا اسير شدند. ستاد ارتش فرانسه كه دريافت در موقعيت دشواري قرار گرفته است هشت هزار چترباز فرانسوي را روانه جبهه كرد كه اكثر آنها پيش از فرود آمدن به زمين با توپخانه ضدهوايي «ويت كنگ» كشته شدند. زمين جبهه به علت بارانهاي سيل آساي منطقه حاره حركت را از سربازان فرانسوي سلب كرد در حالي كه «ويت ـ كنگ» به آن عادت داشت.
روز ششم ماه مه شديدترين نبردها كه هرگز ويتنام نديده بود روي داد. رهبران ارتش فرانسه دريافتند كه به فاجعه سقوط بزرگترين پايگاه نظامي فرانسه در جنوب شرقي آسيا نزديك مي شوند.
سقوط دين بين فو
روز هشتم ماه مه ۱۹۵۴ خبر سقوط دين بين فو در فرانسه پخش شد. روزنامه ها نوشتند خبري بسيار غم انگيز لحظه يي به ما رسيد كه سالروز پيروزي در جنگ دوم بود (۸مه ۱۹۴۵).
در نبرد «دين ـ بين ـ فو» ارتش فرانسه چهار هزار كشته و هشت هزار نفر اسير از دست داد از جمله ژنرال مشهور «دوگاستري». ويت ـ مين هشت هزار كشته داد ولي مهمات زيادي كه از ارتش فرانسه به جاي مانده بود به غنيمت گرفت. ژنرال «ناوار» فرانسوي اعلام كرد كه «ويت ـ مين» دويست هزار توپ شليك كرد كه نشان قدرت نظامي آن بود. با سقوط ««دين ـ بين ـ فو» حيثيت داخلي و جهاني «ويت ـ كنگ» به اوج رسيد. از لحظه سقوط «دين ـ بين ـ فو» هزاران سرباز فرانسوي از ارتش فرار كردند و ژنرالها كه تصور مي كردند دين ـ بين ـ فو آنها را بر همه ويتنام مسلط خواهد كرد دريافتند اشتباه بزرگي مرتكب شدند.
گريه ژنرال
ژنرال «ناوار» (NAVARRE) كه فرماندهي كل ارتش فرانسه در ويتنام را عهده دار بود با خبر سقوط «دين ـ بين ـ فو» و اسير شدن ژنرال دوگاستري به گريه افتاد. با شكست ارتش فرانسه در «دين ـ بين ـ فو» در فرانسه «پيرمندس فرانس» از حزب سوسياليست كه طرفدار صلح بود نخست وزير شد و با «ويت ـ كنگ» وارد مذاكره شد.به موجب قراردادي كه بسته شد مدار هفده درجه ويتنام شمالي را از جنوب جدا كرد. هانوي پايتخت «ويت ـ كنگ» به رهبري «هوشي ـ مين» و پايتخت جنوب «سايگون» اعلام شد.
«باگوداي» امپراتور ويتنام خلع و «نگوين ـ ديم» رييس دولت جنوب شد كه چندي بعد به قتل رسيد. در جنوب جبهه آزاديبخش ويتنام به وجود آمد كه ويت ـ كنگ ناميده شد. بتدريج دولت ويتنام شمالي به ياري ويت ـ كنگ كه در جنوب مي جنگيد آمد. از سالهاي ۱۹۶۰ ويتناميها با بزرگترين قدرت نظامي جهان امريكا به نبرد پرداختند و سرانجام در سال ۱۹۷۵ امريكا ويتنام را ترك و همه ويتنام زير حكومت واحد كمونيستها درآمد.

ژانويه
سوم: نخستين نمايش نمايشنامه مشهور ساموئل بكت به نام در انتظار «گودوت» (Godot) در پاريس
دهم: شوروي بعضي گذرگاههايي كه به منطقه اشغالي آنها باز مي شد بست.
پانزدهم: بازداشت «در تينگر» (DERTINGER) وزير خارجه آلمان شرقي به اتهام جاسوسي
فوريه
دوم: دوايت ايزنهاور رييس جمهوري جديد امريكا به مناسبت پيامش به كنگره امريكا به شدت به شوروي حمله كرد.
نهم: شورويها رفت و آمد در برلن را محدودكردند.
دوازدهم: شوروي مناسبات ديپلماتيك خود را با اسراييل قطع كرد. اين امر به دنبال سوءقصد به هيأت نمايندگي شوروي در تل آويو روي داد.
مارس
دوم: ژنرال «پرون» رهبر آرژانتين از يك سوءقصد جان سالم به در برد.
پنجم مارس: ژوزف استالين طي يك خونريزي مغزي درگذشت.
پنجم مارس: «مالنكف» به عنوان رييس شوراي وزيران و دبير اول كميته مركزي حزب كمونيست شوروي جانشين استالين شد. بريا، مولوتف و بولگانين به عنوان معاونان رييس شوراي وزيران تعيين شدند.
بيست و چهارم: به دستور دولت فرانسه رهبران سنديكاي عمومي كار (وابسته به حزب كمونيست) به علت مبارزه عليه ساخت اسلحه وحمل آن به هند و چين بازداشت شدند.
بيست و هشتم: به ابتكار سازمان ملل متحد مذاكره درباره زندانيان جنگ كره دوباره شروع شد.
بيست و هشتم: مالنكف زندانياني را كه براي دولت خطرناك نبودند عفو كرد.
آوريل
چهارم: پزشكاني كه در ژانويه۱۹۵۳ به اتهام «تروريست» در شوروي بازداشت شده بودند آزاد شدند.
دهم: موريس تورز دبير حزب كمونيست فرانسه از شوروي بازگشت.
چهاردهم: حمله ويت مين در لائوس
بيست و پنجم: روزنامه «پراودا» برخلاف گذشته پيام صلح ايزنهاور را چاپ كرد. اين پيام ۱۶آوريل توسط رييس جمهور امريكا براي شوروي ارسال شده بود.
مه
اول: افتتاح بازار مشترك اروپايي فولاد
سوم: در انتخابات شهرداريها در فرانسه چپ پيشرفت كرد.
ژوئن
دوم ـ تاجگذاري ملكه اليزابت دوم
هفدهم : اعتصاب عمومي و شورش در آلمان شرقي. كارگران بركناري «البريخت» رهبر آلمان شرقي را خواستار شدند. در آلمان شرقي حالت فوق العاده اعلام شد وتانكهاي شوروي در خيابانها ظاهر شدند.
هجدهم: سيگ مان ره رييس جمهوري كره جنوبي ۲۷هزار زنداني كره شمالي را آزاد كرد.
نوزدهم: زوج «روزنبرگ» كه به اتهام جاسوسي بازداشت شده بودند و در اكثر كشورهاي جهان از جمله امريكا براي آزادي آنها كه معتقد بودند بي گناه هستند تظاهراتي برپا شده بود به دستور ايزنهاور اعدام شدند.
سي ام: به دنبال سرشماري در چين جمعيت آن كشور ۶۰۰ميليون اعلام شد.
ژوييه
چهارم: راكوشي (RAKOSIT) در مجارستان از كار بركنار و ايمرناگي (IMER_ NAGY) جانشين او شد.
دهم: مارشال بريا از همه سمت هاي خود بركنار شد.
چهاردهم: به مناسبت چهاردهم ژوييه جشن ملي فرانسه حزب كمونيست تظاهرات وسيعي در پاريس برپا كرد كه در درگيري با پليس ۷نفر كشته شدند.
بيست و هفتم: قرارداد ترك مخاصمه در كره امضا شد وجنگ پايان گرفت و طرفين در مواضع قبل از جنگ خود قرار گرفتند.
اوت
هفتم: اعتصاب عمومي در فرانسه
هشتم: مالنكوف اعلام كرد شوروي بمب هيدروژني در اختيار دارد.
نوزدهم: كودتاي نظامي در ايران توسط شاه و سقوط حكومت دكترمصدق
سپتامبر
دوم: فرانسوا ميتران به عنوان اعتراض به سياست دولت فرانسه در مورد آفريقا از دولت استعفا داد.
ششم: در انتخابات عمومي در آلمان غربي حزب دموكرات مسيحي با ۴۵درصد آرا در مجلس اكثريت مطلق به دست آورد.
هفتم: نيكيتا خروشچف به عنوان دبير اول حزب كمونيست شوروي برگزيده شد.
نهم: امريكا ۳۸۵ميليون دلار براي هند و چين اختصاص داد.
اكتبر
اول: امريكا و كره جنوبي پيمان دفاع مشترك امضا كردند.
چهاردهم: اسراييل دهكده «كي بيا» (KIBYA) را در اردن بمباران كرد كه چهل نفر كشته شدند.
بيستم: «گزاد ادنائر» به عنوان صدراعظم آلمان انتخاب شد.
نوامبر
بيستم: ژنرال فرانسوي «ناوار» پايگاه عظيم دين ـ بين ـ فو را اشغال كرد.
بيست و چهارم: سازمان ملل متحد اسراييل را به اتهام بمباران دهكده اردني محكوم كرد.
بيست و هفتم: مجلس ملي فرانسه به ايجاد يك اروپاي متحد رأي داد.
دسامبر
چهارم: كنفرانس «برمودا» با شركت چرچيل و ايزنهاور و لورل (فرانسه) تشكيل شد.
بيست ويكم ـ دكتر مصدق محكوم به مرگ شد ولي بخشيده شد.
بيست و سوم: رنه كوتي به رياست جمهوري فرانسه انتخاب شد.