پاتوق اهل نظر

تاريخچه بازيها:

اولين رقابت «مولتي اسپرتس» (ورزشهاي متعدد) در قاره آسيا در شرق و به سال ۱۹۱۳ برگزار شد. در اين سال در شهر مانيل (فيليپين) مسابقاتي تحت عنوان بازيهاي المپيك شرق آسيا انجام شد كه در حقيقت مادر بازيهاي آسيايي به شمار مي رود. در آن زمان كه هنوز ورزش به صورت رشته هاي نوين امروزي در غرب و تقريباً مركز قاره چندان شناخته شده نبود، اما به سبب نفوذ ريشه دارتر استعمار در شرق قاره و آشنايي مردم اين منطقه با ورزشهاي مختلف پس از استقلال، اين كشورها با تشكيلات تقريباً سازماندهي شده به سبك كشورهاي اروپايي آمادگي بيشتري براي حضور در مسابقات بين المللي داشتند، به طوري كه كشورهايي مثل ژاپن، چين، تايلند و هندهلند (اندونزي) سريعتر از سايرين، ورزشكاران خود را در مسابقات بين المللي شركت دادند.
به هرحال در اوايل دهه دوم قرن بيستم كشورهاي فيليپين، تايوان، تايلند، ژاپن، هنگ كنگ و مالزي كه اولين اعضاي بازيهاي المپيك خاور دور بودند (اين بازيها اكنون با عنوان بازيهاي جنوب شرق آسيا انجام مي شود) اين مسابقات را بنا نهادند. اين مسابقات كه ۱۰ دوره آن تا سال ۱۹۳۴ برگزار شد، به فاصله هر ۲ سال شكل گرفت، اما دوره يازدهم در توكيو به دليل جنگ جهاني دوم هرگز انجام نشد. بعد از پايان جنگ و آغاز تلاش براي بازسازي در شكل جديد جهان و اوجگيري تفكرات ناسيوناليستي در سراسر كره خاكي، نقش ورزش اهميت خاصي به خود گرفت و در پي آن انديشه ايجاد رقابتهاي ورزشي منظم بار ديگر و اين بار به شكلي گسترده تر در قاره به ذهن اربابان ورزش و سياست كشورهاي مختلف خطور كرد.در سال ۱۹۴۷ مهاتما گاندي رهبر هندوستان بر ضرورت تأسيس رقابتهاي ورزشي براي جوانان سراسر قاره آسيا و با هدف رقابت و مراوده ملتها تأكيد ورزيد. رقابتي كه ذهن مردم آسيا را از قبل ورزش يكي كرده و با گردآوري قهرمانان قاره در يك جا علاوه بر عرضه تواناييها و پيشرفت روحيه ورزشكاري در كشورها باعث اتحاد و نزديكي بيشتر ملل قاره كهن شود. بدين ترتيب مي توان دريافت كه گاندي در ذهن خود پيش بيني كرده بود، در جهان آينده كه كمتر كسي به سراغ جنگ و كشورگشايي خواهد رفت، ورزش عرصه اي براي ابراز وجود ملتها خواهد بود و حتي برنده تر از نيروي سياسي و نظامي مي تواند نام يك كشور را در جهان بلندآوازه كند. او مي خواست ورزش آسيا در آينده و در تقابل با همتاهاي اروپايي و آمريكايي حرفي براي گفتن داشته باشد. از طرفي با تشكيل تيمهاي ملي در رشته هاي مختلف خطر درگيري هاي مذهبي، قومي و نژادي در داخل كشورها نيز از بين مي رفت و به قولي مردم در دوران صلح، معناي كشور، مرز و ملت واحد را بهتر درك مي كردند.
محمد علي جباري

" روزنامه ایران-ورزشی-